Chenonceau

Chenonceau to jeden z najbardziej charakterystycznych zamków w Dolinie Loary. Wsparty na arkadach na rzece Cher, znajduje się 32 km na wschód od Tours. Siedziba powstała na miejscu dawnego młyna i dworu tutejszych feudałów, de Marques. Nadzór nad pracami budowlanymi pełniła hrabina Bohier (z d. Briconnet), której mąż, Thomas Bohier, był królewskim poborcą podatkowym w Normandii. Budowa trwała od 1513-1521 r. Niestety właściciele niedługo potem umierają (Thomas w 1524 r. podczas wyprawy Franciszka I na Mediolan, jego żona dwa lata po nim). Ich syn zmuszony jest do oddania rezydencji królowi, aby spłacić rachunki ojca. Od 1547 r. Chenonceau zamieszkuje jego najsłynniejsza właścicielka, Diana de Poitiers. Była ona ukochaną o 19 lat od niej młodszego Henryka II, właśnie on obdarzył ją zamkiem. Dzięki niej zamek zyskuje most spinający go z drugim, lewym brzegiem rzeki Cher. Autorem tej niebanalnej budowli jest Philippe Delorme, najwybitniejszy architekt francuskiego renesansu. Ogród zaprojektował Parcello da Mercogliano, którego dziełami są także ogrody w Amboise i Blois. Na nieszczęście dla Diany, Henryk ginie podczas turnieju w 1559 r., a jego żona, Katarzyna Medycejska wykorzystuje tą okazję do zemsty. Wdowa odbiera Dianie klejnoty koronne oraz ukochane Chenonceau, Diana w zamian otrzymuje zamek w Chaumont-sur-Loire. Katarzyna - matka trzech francuskich królów - Franciszka II, Karola IX, Henryka III także przyczyniła się do rozwoju rezydencji. To dzięki niej most zyskał zabudowaną galerię, która stanowi właściwie przedłużenie zamku. Podczas jej panowania w Chenonceau często urządzano uczty, świętowano ważne dla królestwa uroczystości i inne. Atmosfera zmienia się o 180 stopni kiedy Katarzyna Medycejska i Henryk III umierają, a do zamku sprowadza się Ludwika Lotaryńska, wdowa po nim. Kobieta ta była bardzo pobożna, czas spędzała głównie na modlitwie i pokucie, a jej jedynymi rozrywkami były haftowanie i lektura. Do swojej rezydencji sprowadziła nawet siostry urszulanki. Swój pokój urządziła w czarnej tonacji - czerń dominuje w obiciach mebli, zasłonach okien. Sama ubierała się do końca życia na biało, ponieważ w tych czasach to właśnie biel była na dworach symbolem żałoby. Dlatego nazywano ją Białą Damą lub Białą Królową. Później Chenonceau przeszło we władanie jej siostrzenicy, Franciszki Lotaryńskiej, następnie w 1720 r. jej spadkobiercy sprzedają zamek księciu de Bourbon, który umieszcza tu klasztor kapucynów. 13 lat później nowym właścicielem zostaje Claude Dupin, piastujący funkcję generalnego dzierżawcy podatków państwowych, przodek znanej pisarki George Sand. Pani Dupin to kolejna kobieta, która wywarła spory wpływ na życie w Chenonceau. Przebywał tam wtedy m.in Jean Jacques Rousseau. Dzięki popularności Madame Dupin wśród miejscowej ludności, zamek nie ucierpiał w czasie rewolucji. Starsza pani zmarła w 1799 r. w wieku 93 lat i została pochowana zgodnie ze swoją wolą w pobliskim parku. Ostatnim właścicielem zamku pochodzącym z rodziny Dupin był hrabia de Villeneuve, prawnuk Claude'a. W drugiej połowie XIX w. panią na zamku została hrabina Pelouze, która zmieniła wygląd głównej fasady. Następnie posiadłość przeszła w ręce Henriego Meniera, zamożnego przemysłowca, a jego spadkobiercy są właścicielami Chenonceau po dziś dzień. Menierowie podczas wojen światowych udostępniali swój zamek jako szpital polowy i punkt łączności w ruchu oporu. Na dziedziniec prowadzi aleja obasadzona starymi drzewami, stamtąd na prawo znajdują się budynki gospodarcze, a przechodząc przez zwodzony most dostaniemy się na taras. Z niego widoczne są ogrody dwóch nieprzychylnych sobie pań: po lewej Diany de Poitiers, a po prawej Katarzyny Medycejskiej. Róg tarasu zajmuje donżon, pozostałość po dworze pierwotnych właścicieli. Sam zamek wybudowano na filarach dawnego młyna, na planie prostokąta z narożnymi wieżyczkami. U podstawy dachu biegnie ozdobna balustrada, na samym zadaszeniu znajdziemy lukarny i czworoboczne kominy. Wejście mieści się pośrodku fasady północnej, z jej lewej strony znajdziemy półokrągłą, wysuniętą kaplicę. Galeria na moście ma 60 m długości, w porównaniu do zamku charakteryzuje się oszczędną architekturą, najbardziej ozdobnym, ale też pełniącym praktyczne funkcje elementami są lukarny.
Zwiedzanie rozpoczyna się od Sali Straży. Mieści się tam posadzka z włoskich płytek majolikowych z XVI w. Na plafonie widnieją inicjały Katarzyny Medycejskiej. Na ścianach znajdują się flamandzkie tkaniny artystyczne z XVI w. o tematyce mitologicznej. Sąsiadująca z nią kaplica poszczycić się może płaskorzeźbą w słynnym marmurze z Carrary, przedstawiającą Madonnę z Dzieciątkiem. Witraże, autorstwa Maxa Ingranda są współczesne. Niestety, w pokoju Diany z oryginalnego wyposażenia zachował się tylko kominek wykonany przez Jeana Goujon. Na podstawie kominka umieszczono (złośliwie?) portret Katarzyny Medycejskiej. Kasetonowy strop natomiast prezentuje inicjały Diany i Henryka II. Zielony gabinet Katarzyny Medycejskiej swoją barwę zawdzięcza tkaninie dekoracyjnej z warsztatów w Audenarde. W bibliotece z kolei znajduje się najstarszy plafon w całym zamku. Następnie zwiedzający przechodzą do galerii na rzece, z posadzką wykonaną z czarno-białych płytek. W galerii znajdziemy także żałobny plafon z pokoju Ludwiki Lotaryńskiej. Sale na parterze zamku także udostępniono dla zwiedzających, są to pokój Franciszka I oraz salon. W pierwszym z nich podziwiać można "Trzy Gracje" Van Loo oraz portret Diany de Poitiers pędzla Primaticcia. Na ścianach salonu wiszą portrety pani Dupin oraz Ludwika XIV. Znajduje się tam również obraz Petera Paula Rubensa "Jezus i św. Jan". Na podstawie kominka znane emblematy Franciszka I i jego żony, czyli salamandra i gronostaj. Na korytarzu pierwszego piętra znależć można wizerunki rzymskich cesarzy, rzeźbione także w marmurze karraryjskim, sprowadzone przez Katarzyne Medycejską z Florencji. Także tam znajdują się piękne tkaniny artystyczne ze scenami myśliwskimi. W pokojach Gabrielle d'Este, Pięciu Królowych, Katarzyny Medycejskiej i Cezara Vendome przede wszystkim podziwiać można ich wyposażenie, takie jak stylowe meble i tkaniny artystyczne z des Gobelins. W budynku gospodarczym des Domes zobaczyć można muzeum figur woskowych, które obrazuje sceny z historii rezydencji.
Zwiedzanie trwa 2 godziny.